Nowy Rok zastał mnie na krawędzi afrykańskiego rowu, Wielkiego Rowu. Później już było tylko lepiej. Arka Noego w Ngorongoro i mozolna wspinaczka na symbol afrykańskich sawann – majestatyczne Kili. Zimnawo było, ale się weszło. Za to gorąco było na mojej ulubionej chyba wyspie świata – Zanzibarze. Zanzibar był pierwszym rajskim widokiem jaki widziałem w moich podróżach i już będzie mi się dobrze kojarzył.

Zaraz potem ruszyłem na Antypody na długą Australię i Nową Zelandię. W sumie już po raz enty, ale zawsze czerpię niezwykłą radość z nieskazitelności Aoetearoa i jazdy 4WD po czerwonym środku Australii.

Po przyjeździe na fali jakiegoś zapyziałego domu kultury trafiła się jazda po północnej Hiszpanii i wizyta w małej i ruchliwej Andorze. W Polsce jeszcze zima trzymała, a tam piękna wiosna startowała, w miłym towarzystwie, góry piękne, pusto na drogach i nawet się do Barcelony przekonałem. A jak pięknie ludzie w nocnych autobusach śpiewają! Z Barcelony wprost do Milano i parę godzin na północ do Livigno. Tam zdarzyło mi się świętować moje 13. urodziny, ekipa była wspaniała, choć nie od początku znana. Tak naprawdę to pierwszy raz na nartach poza Polską byłem więc smakowało wyśmienicie.

We Włoszech dochodziło do minus dwadzieścia dlatego po krótkim odpoczynku ruszyłem na Półwysep Arabski, bo tam mnie jeszcze nie było. W Jemenie miałem trochę biurokratycznych problemów i straszyli mnie cały czas, że Al.-Kaida mnie zje, ale było gościnnie, wspaniale i dziko. Za to Oman to już inna bajka, z tryskającą ropą i rzeszą azjatyckich emigrantów. Na skutek sprzyjających okoliczności przyrody udało mi się zjechać i zrozumieć kawałek tego pustynnego kraju.

Później trafiła się praca w Chinach. Mega szybki ośmiodniowy wyjazd propagandowy w okolice Pekinu i Szanghaju. Było miło. Wjechaliśmy na najwyższy na świecie punkt widokowy w „otwieraczu”, mknęliśmy 431 km/h super szybkim, pochodziłem po chińskim murze, ale i tak najlepiej smakuje mi ulubiona „zupka chińska” i browar w zapyziałych hutongach. Kraj Środka opuszczałem jednak z mieszanymi uczuciami.

W międzyczasie tego mijającego roku zaliczyłem narty na prima-aprilis, parę udanych wesel, kilka wyjść w góry śnieżne i mniej, wiele miłych wieczorów, trochę pojeździłem po kraju-raju i dzieliłem czas na świat śląski i warszawski

Czerwiec z lipcem to świat kanadyjsko-amerykański. Dwie nowe dla mnie trasy po jednych z najpiękniejszych miejsc na świecie. Zachodnie pogranicze USA i Kanady, Jukon, Alaska. Dwie trasy po 10 tysięcy kilometrów. Niedźwiedzie przy drodze niczym krowy wcinały mlecze, łosie brodziły w bagniskach „aż im tylko chrapy wystawały”, a bizony leśne patrzyły głupio przed siebie. Kosmiczny świat. Na ogromnych obszarach totalnie nieskażony. Strzeliste sekwoje-redwoody, pustynie, słone panwie Salt Lake, ogrom Montany, niekończące się proste odcinki drogi w Dakotach, Góry Skaliste. Eh kończę wymieniać bo nie dam rady. Kosmos!

No i przyszedł czas na Afrykę. Najpierw robotniczo jeszcze raz na Kili i Zanzibar poleciałem, a potem 6 tygodni solo, bo akurat tylko tyle czasu miałem. Od Ugandy do Kapsztadu. W Afryce jest to coś co jest nieopisywalne. Tam jest wszystko co najlepsze i najgorsze. Radosne i tragiczne. Wolne i zniewolone. Bezinteresowne i nastawione na zielonego dolara w białej skórce. Afryka jest kosmosem dla zmysłów. Próbą, nagrodą, wyzwaniem, spełnieniem. Do bólu i szczęścia prawdziwą duszą świata. W Ugandzie trafiłem na zamieszki, w Rwandzie na pozostałości po ludobójstwie, w Burundi na Gabriela szefa boulangerii. Tanganikę przepłynąłem stuletnim statkiem, w Malawi zrozumiałem, że nie tylko mi odbiło Mozambik był długi i szeroki i ma super-siostrę Zanzibaru – Ihlę! I rekiny wielorybie. Łagodne jak baranki i można z nimi nurkować. W Swazilandzie prawie co druga osoba ma HIVa, RPA jest … no właśnie jaka jest. Lesotho górzyste i trochę przez nie przedeptałem. Koniec w Kapsztadzie, gdzie wszystko powinno się kończyć!

No i znów do pracy. „Każdy ma swoją Golgotę” – jak to taki jeden synek godo. Miałem problem początkowo z policzeniem, ale wyszło, że czwarty raz dookoła świata jadę z grupą. Tą samą trasą, ale zawsze jest inaczej. Nie co dzień jest Halloween w Las Vegas, czy lawa daje czadu i nadbudowuje Big Island na Hawajach. Te Hawaje były dla mnie wyjątkowo udane, jakoś je dopiero za piątym razem mocniej doceniłem. Nowa Zelandia nigdy nie zawodzi, a szczególnie jeszcze jak sypnie śniegiem – jest przepiękna. Sydney, jak się zobaczy listopadowe Sydney to później mąci we łbie pytanie po co na tym naszym pięknym Śląsku mieszkać skoro można inaczej. A w Hongkongu w ciągu jednego dnia nie odpuściłem trzem noodle-soup’om.

Grudniowo pojechałem na kilka dni do San Antonio i to też był dla mnie hit. Nietypowo, ale świetnie. Lubię ten plastik i uśmiech stanów, spodobały mi się kluby country i mecz NBA. A na koniec roku zamiast utęsknionych beskidzkich śniegów (to będzie mój piąty sylwek z rzędu poza Polską!) lecę do Chile. A stamtąd już tylko mały samolotowy krok na Wyspę Wielkanocną i Polinezję Francuską …..

Świątecznie i noworocznie najlepszego życzę tym wszystkim, dzięki którym ten rok był tak udany (również tym którzy po polsku czytać nie umieją …) i tym wszystkim których w tym roku trochę zaniedbałem ale odwdzięczę się w przyszłym! NAJLEPSZEGO!!!

Dla mnie niespodziewanym hitem byl wyjazd kolejka linowa do barrio santo domingo. Kolejka chodzi tu w ramach metra. Metro – oni sa tu z tego naprawde dumni i rzeczywisci kolejeczka ktora pociagneli zrewolucjonizowala slumsy. Zrobilo sie ladniej i piekniej, a hiszpanie im wybudowali piekne trzy szesciany, ktore mieszcza biblioteke hiszpanska. Widok z gory jest przecudny, a wokol biblioteki miaste organizuje dla dzieciakow wakacje w miescie i jest kupa smiechu i zabawy. to chyba jedno z nielicznych miejsc na swiecie, gdzie mozna popatrzec na slumsy z gory, naprawde zrobilo to na mnie dobre wrazenie. Co poza tym?

Dolina Cocora, atora jest w strefie kawy. Alez mi sie mistycznie chodzilo po rozleglych lakach, gdzie sa szczesliwe krowy pasa sie na znakomite steki. Spokojnie przezuwaja trawe pod najwiekszymi palmami jakie w zyciu widzialem. a troche juz tych palm widzialem. Milion metrow w gore czystego pnia i pare listkow na samej gorze. To wszystko na wysokosci  2300-2800  wiec klimacik spokojny i chiloutowy. Wojoki pilnuja zeby nas guerilla nie ukradla, miejscowi na koniach maszeruja na gore, jakies male estancje i hacjendy. Jeszcze plantacje tima swiezo nabyta zwiedzilem i popatrzylem jak sie ta kawa rodzi co ja mielilem w portobello. Musze odswiezyc sobie zdolnosci baristy dzisiaj zmykam nocnym na wybrzeze, sie zmobilizowalem bo chcialem jeszcze jeden dzien tu zostac bo do mexico city droga daleka, a czasu coraz mniej!

Dobra, ale nie o tym. Cos malo ostatnio pisalem, ale palma mam czesciowo nieczynnego, a poza tym sie naprawde trudno zmobilizowac. A czasem nie ma warunkow do pisania. Z trynidadu zafundowalem sobie drogi rejs do wenezueli. Tam w ciagu paru miesiecy jak tam bylem dolar spadl z 5.5 do 3.1 boliwara wiec ceny skoczyly. Nocny do caracas , meczyk polakow tamze obejrzalem, ale problemy byly bo el presidente zaczal nadawac I lokalni sami nie wiedza czy bedzie gadac trzy czy cztery godziny. Ale zlapalem meczyk na ESPN. lokalsi szybko mi wytlumaczyli ze jestesmy perdidores. Jak nie wiecie co to znaczy to zajrzycie do slownikow. Kolejny nocnik, tym razem do meridy. Troche zycia nocnego zesmy zobaczyli I nastepnego dnia do Encontradas. Tak na chybil trafil tu sa slynne blyskawice Catatumbo. Znaczy blyska sie a nie slychac grzmotow. Nawet najstarsi gorale nie potrafia rzecz, czamu tak jest! Jedna z teorii to ze jest bardzo duza roznica wzniesien na malym odcinku – od morza do ponad 5 tysiecy. Cos tam zesmy zobaczyli ale konczylo sie na rumie pod pomnikiem bolivara – tam akurat nie na koniu jest, a to wielka rzadkosc! No I miejscowy bar tetniacy zyciem, bialasy wielka atrakcja zostali!

No I kolumbia. Jestem juz tu tydzien I mowie wam ze extra jest. Przede wszystkim widokowo przepiekny kraj. Caly czasy zakretasy, wawozy, rzeki, gory. Pierwsza noc w pamplonie. Super studenckie miasteczko, wreszcie klimat przyjazny po wenezuelskich upalach. Potem san gil, gdzie w sumie zostalem troche dluzej niz myslalem. Fajny hostel prowadzony przez australijczyka I wpadlem w gringo trail. Czyli sciezka z lonely planet, ktora podazaja wszyscy mochilieros. Tak sie troche czuje ze w sumie z backpackerstwa powstalem, ale juz chyba troche latka leca bo nie kumam do konca tych klimatow. Milo sie posocjalizowalem, zagralismy pare dobrych partii w yanifa – zydowska gra karciana – troche jengi, takie tam budowanie z klockow haha. Jakies meczyki w telewizji I pitu pitu o niczym. Hydrospeeding zaliczylem, choc niektorzy nazywali to hydroslowing. Zwie sie to tez black-water rafting. Generalnie dostajesz deske, kladziesz sie na niej na brzuchu I sru w dol rzeki. Ciekawe doswiadczenie, choc mogloby byc troche wiecej bystrz. Sprobuje jeszcze gdzie indziej! Choc kolana I zebra jeszcze do dzisiaj czuje.

Kolejnego dnia fajne widoczki. Barichara I guane – male miasteczko indianskie sprzed ilus tam lat. Wioska w zasadzie, klimaty piekne, a barichara ze swoim placem tez fajna. Taki spokoj.

I dalej do Bogoty. Niby nic specjalnego, ale swietnie sie tam czulem. Fajne parki – nawet pomnik copernicusa stoi! – super muzeum narodowe, ulice w porzadalu, ludzie swietni. W ogole jak myslicie ze kolumbia to guerilla I porwania to jest to tylko niewielki margines. bidnych bialasow nie porywaja, tylko miejscowych bogaczy. Zreszta FARC juz sie chyba pomalu konczy, teraz wiekszym problemem sa prawicowe bojowki. No I hit Bogoty, dzielnicy La Candelaria I Plaza del Chorro de Quevedo piatkowym wieczorem. Pod wzgledem klimatu jak dla mnie razem na pierwszym miejscu na rowni z glownym placykiem san telmo w boskim buenos. Wszelkiej masci typy i postaci, muza, kuglarze, rzezbiarze, koraliki, speache pod kosciolem, policía z ostra bronia, beijimberowcy, starzy hipissi, kolesie w ramoneskach, wyznawcy GnR, pancur prawdziwy sie przesunal, rowerzysci, psy, che guevara. Costena, alguila i club columbia. Milosc, spiew, música, dialog, gwar. Kolumbia jest chevre, jak mowia miejscowi!

PS. wielkie dzieki za nawigacje przez latinoamerica dla mojego Personal Guide

barbados byl zupelnie reggae’owy, nawet widzialem rasta z polska koszulka marleya co sprzedawal owoce. mala wyspa, 1200 rum-shopow, gdzie sie pija na schodach rum, piwo, co sie da. plaze piekne, autobus miejski pelnych takich starszych czarnych ludzi. klimaty jak z bajki. szmaragdowa woda. i naprawde mam na mysli szmaragd a nie ubarwianie. plantacje trzciny cukrowej i urocza stolica bridgetown. fajnie bylo i fajnie by wrocic na karaiby jachtem.

pozniej trynidad. wpdalem w hinduska dzielnice. dlatego to wszystko nazywa sie tu West India. jak w Indiach. roti na saniadanie pozniej walka o miejsce na prom i juz plyne na tobago. mala piekna wysepka, gdzie kurde znow szmaragd i gdzie sie wykapalem w bajecznych wodach, przy bajecznych palmach, wsrod bajecznych rytmow itd wszystko bajecznie. objechalem cala wyspe z jednym miesjcowym i jego rodzina i to bylaby bardzo udana niedziela, gdyby nie wtopa naszych, ktorym tu wszyscy kibicowali bo beenhaker wczesniej trenowal przeciez T&T. generlanie niezbyt tu tanio, bardzo z dala od utartych backpakerowskich szlakow, ale moze byc. jade od paru dni z Chrisem z Wisconsin, ktory tez kawalek swiata zweidzil, wiec rozumiemy sie dobrze i ogladamy euro gdzie sie da. jutro mykamy do wenezueli i zaczne szkolic espanol. Aaa I mialem super specjaly na lunch dzisiaj zupe z krowich piet, wiec chyba mozna ja nazwac raciczkowa I zupe ze swinskich ogonow, wiec chyba ogonowa. Do uslyszenia, juz z ameryki lacinskiej!

No I znow jestem w drodze. Juz od 10 dni. Tym razem niby w Ameryce Poludniowej ale jednak nie bardzo. Bardziej na Karaibach, bo to tego typu klimaty tutaj. Zaczalem w Gujanie Francuskiej , potem przez Surinam I teraz siedze w Georgetown Gujanie. Jutro lece na Trynidad I potem stateczkiem do Wenezueli, Kolumbia i po kolei kraje Ameryki Srodkowej I koncze 11 sierpnia w Mexico City. To bedzie chyba intersujaca trasa!

Gujana Francuska zabila mnie swoimi cenami I gdzies dyndalem na hamaku,w ramach ciecia kosztow. Naprawde jest tu drozej niz w Paryzu, bo mialem okazje wieczor tam spedzic I porownywalem ceny. Popatrzylem z hamaka na troche dzungli. Glownie padalo. Oprocz tego padalo. I padalo. Rakieta przez to nie poleciala w kosmos, choc pojechalem tam glownie to zobaczyc. Za to zolwie nie zawiodly! Na plazy przy rzece Maroni wpadajacej do Atlantyku widzalem piekne potezne leatherbacki skladajace jaja nap lazy. Iscie kosmiczne wrazenia. Inny swiat. Przemoklem do suchej nitki ale bylo warto.

Pozniej bylo Paramaribo, ktorego glowna atrakcja jest saczenie piwa Parbo I podgladanie miasta na tle holenderskiej kolonialnej zabudowy. To najfajniejsza z gujanskich stolic I milo sie tamtedy spaceruje.

Gujana. Byla kolonia brytyjska. Jest chyba najbardziej karaibska. Pelno palm, rastamanow I rumu. Georgetown to taka wieksza wioska I do tego zla slawe ma przestepcza. Luzik na ulicach, ale w gazetach rzeczywiscie sporo pisza o przestepczosci. Troche “wujowsko” polecialem malym samolocikiem zobaczyc przepiekny wodospad Kaieteur. Chyba lepiej by smakowal dobywany ladem, ale I tak bylo warto. Klimaciki typu stolowe tepuis, gesta dzungla. Dywany gestego zielonego jak leisz samolocikiem. Pieknie.

Jutro lece do poprzedniej krainy Beenhakera – Trynidadu I Tobago. Tam bede kibicowal naszym, moze wreszcie wklupiemy Niemcom?! Ale tak sobie sprytnie zaplanowalem ze bede mial caly dzien przesiadkowy na Barbadosie. Zobaczymy jak tam jest. Naraaaaaaa!